كلاً مواد در جهان در شش حالت ظاهر مي شوند :

جامد، مايع، گاز، پلاسما، ماده چگال باس-اينشتين و حالت تازه كشف ‌شده: ماده چگال فرميوني.

مواد جامد در برابر تغيير شكل مقاومت مي‌كنند، آنها سخت و گاهي شكننده اند.

مايع‌ها به راحتي تغيير حالت مي دهندو به سختي متراكم مي‌گردند و شكل ظرف خود را مي‌گيرند.

گاز‌ها كم چگال‌تر اند و ساده‌تر متراكم مي‌شوند و نه‌تنها شكل ظرف محتويشان را مي‌گيرند، بلكه آن‌قدر منبسط مي‌شوند تا كاملا آن را پر كنند. در ترموديناميك بررسي قوانين گاز ها از گازهاي كامل استفاده مي شود . اين گازها معمولاً در شرايط استاندارد حالت گاز را به خود مي گيرند.

حالت چهارم ماده، پلاسما، شبيه گاز است و اما ذرات سازنده آن يون ها مي باشد. در جهان بيشتر مواد در حالت پلاسماهستند، مثل خورشيد و ساير ستارگان . پلاسما اغلب بسيار گرم است و مي‌توان آن را در ميدان‌هاي مغناطيسي به دام انداخت.

حالت پنجم با نام ماده چگال باس-اينشتين (Bose-Einstein condensate) كه در سال 1995 كشف شد، در اثر سرد شدن ذراتي به نام باسن‌ها (Bosons) تا دما‌هايي بسيار پايين پديد مي‌آيد. باسن‌هاي سرد در هم فرومي‌روند و ابر ذره‌اي كه رفتاري بيشتر شبيه يك موج دارد تا ذره‌اي معمولي شكل مي‌گيرد. ماده چگال باس-اينشتين شكننده‌است وسرعت نور در آن بسيار كم است .

ديبورا جين (Deborah Jin) از دانشگاه كلورادو كه گروهش در اواخر
ادامه مطلب

دانشجويي سر امتحان فيزيک به سوال زير برخورد کرد:
"چگونه مي توان با استفاده از يک فشارسنج ارتفاع يک ساختمان را حساب کرد"؟
او جواب زير را براي اين سوال نوشت:
"يک فشار سنج (ترجيحا خراب) را از بالاي ساختمان به پايين مي اندازيم و زمان رسيدن آن را به زمين محاسبه مي کنيم ( t ) . با استفاده از فرمول h=1/2 at^2 + V0 t
و قرار دادن a=g=9.8 و V0=0 مي توان ارتفاع ساختمان ( h ) را با دقت خوبي حساب کرد". وي در ادامه نحوه اندازه گيري دقيق زمان و جزئيات ديگر را توضيح داد.
استاد درس که انتظار چنين جوابي را نداشت مساله را با همکارانش در ميان گذاشت. تصميم بر اين شد که طي يک امتحان شفاهي از دانشجو بخواهند که جواب درست سوال را پيدا کند.
دانشجو 15 دقيقه وقت داشت تا به سوال جواب دهد. او با عصبانيت کاغذ و قلمي برداشت و شروع به نوشتن کرد و توضيح داد که به دليل جوابهاي متفاوتي که در ذهن دارد بايد به نحوي آنها را مرتب کند و بدون اينکه حرف ديگري بزند 10 دقيقه تمام نوشت و بعد نوشته هايش را تحويل داد و رفت. پاسخ
ادامه مطلب

اعلام زمان ثبت نام دانش آموزان در آزمون ورودی دبیرستان به مدارس سمپاد                                                                            

آموزش و پرورش فارس-

بر اساس اعلام اداره کل سنجش و ارزشیابی تحصیلی وزارت آموزش و پرورش تاریخ ثبت نام از روز 5 شنبه 23/2/89 لغایت سه شنبه 28/2/89 انجام می شود . جهت اطلاعات بیشتر به سایت اداره کل سنجش به نشانی : http://aee.medu.ir و سازمان ملی پرورش استعداد های درخشان به نشانی http://sampad.medu.ir مراجعه نمایید.

فقط تا سه شنبه

مردان بزرگ اراده می کنند و مردان کوچک آرزو

پرسش های ما افکار ما را می سازند.

اگر دنبال موفقیت نروید، خودش دنبال شما نخواهد آمد.

چون قنوت درختان همیشه سبز باشید.

مواظب باشید موقع حسابرسی، خودتان به خودتان زیاد تخفیف ندهید.

خدا روزی بنده مومن خویش را از جایی که انتظار ندارد می رساند. پیامبر اکرم (ص)

خوشرویی ریسمان

ادامه مطلب

کهکشان به مجموعه ستارگان ، گاز و غبار گفته می شود که با نیروی جاذبه کنار هم نگاه داشته شده‌اند. کوچکترین کهکشانها دارای عرضی برابر با چند صد سال نوری ، شامل حدود 100000 میلیارد سال ستاره هستند. بزرگترین کهکشانها تا 3 میلیون سال نوری عرض دارند و شامل بیش از 1000 میلیارد ستاره هستند.

اشکال کهکشانها بر اساس شیوه‌ای طبقه بندی می‌شود که طبق شیوه طبقه بندی ستاره شناس آمریکایی ، ادوین هابل (1953- 1986) ، شکل یافته است. در مورد تکامل کهکشانها اطلاعات قطعی کمی در دست است. تنها مطلب مورد اطمینان این است که کهکشانها میلیاردها سال پیش به شکل توده‌ای از ابرهای گازی و غباری بوجود آمدند.

کهکشان بیضوی
کهکشانهای نامنظم هیچ شکل یا ساختار منظمی ندارند، آنها دارای جرم بیشتری از کهکشانهای دیگر هستند و بیشتر ستاره‌های موجود در آنها دارای طول عمر کم و درخشان می‌باشند. با وجود اینکه بسیاری از کهکشانهای نا منظم در بر گیرنده نواحی تابان گازی هستند که ستاره‌ها در آنها شکل می‌گیرند، بیشتر گاز میان ستاره ای کهکشانها بایستی متراکم شوند تا ستاره‌های جدیدی بوجود آورند. حدود 5% از هزار کهکشان درخشان را کهکشانهای نا منظم تشکیل می‌دهند. این در حالی است که یک چهارم کهکشانهای شناخته شده نیز کهکشانهای نامنظم هستند.

کهکشانهای مار پیچی
کهکشانهای مارپیچی دارای بازوهایی هستند که شکلی مارپیچی در اطراف بر آمدگی مرکزی یا هسته ، قرصی ایجاد می‌کنند که چرخش هسته با چرخش بازوهای آن همراه می‌شود. جوانترین ستاره‌های کهکشانهای مارپیچی در بازوهای کم توده یافت می‌شوند و ستاره‌های کهن اکثرا در هسته متراکم قرار دارند. کهنترین ستاره‌ها در هاله‌های کروی پراکنده قرار دارند و اطراف قرص کهکشانی را فرا گرفته‌اند. بازوهای مذکور همچنین دارای غبار و گاز فراوانی هستند که

ادامه مطلب

باتوجه به اشتباه شدن صفحات امتحان گاج روزچهارشنبه۲۸/۱۱/۱۳۸۸ این مطلب درج گردید.

برای دیدن صفحات امتحان به ادامه مطلب مراجعه کنید۰

ادامه مطلب

انصافاٌ هاوكينگ در توضيح مطالب پيچيده و بغرنج فيزيك به زبان ساده مهارت خاصي دارد. بهمين دليل آثار عمومي ايشان از استقبال چشم گيري برخوردار است. علاوه بر آن نام هاوكينگ به دليل در دو كار جالب در مورد سياه چاله ها جاودان خواهد شد. يكي تكينگي و ديگري تبخير سياه چاله ها. اين دو مورد زمينه ي يك بحث فراگير جهاني را بين فيزيكدانان فراهم كرد. هرچند به اعتراف خود هاوكينگ در كتاب تاريچه زمان از فيزيكدانان روسي الهام گرفته بود، اما اين هاوكينگ بود كه با محاسبات و معادلات رياضي توانست توجه فيزيكدانان را به آن جلب كند. اين نوشته نقدي است بر مقالات پايان فيزيك كه در سايت هوپا منتشر شد و مجموع آنها در اينجا و بطور يكجا فرهم شده است. در اين نوشته برخي نكات مهم نوشته هاوكينگ مورد بحث قرار مي گيرد.

هاوكينگ:

ذرات مادي رو كه همگي مي‌شناسيم. پروتون‌ها و نوترون‌ها در هسته اتم و الكترون‌ها كه به دور هسته مي‌چرخند. ذرات مادي اتم رو به‌نام ...

ادامه مطلب

 

تعاريف مختلف :

فناوري نانو عبارت است از هنر دستكاري مواد در مقياس اتمي يا مولكولي و به خصوص ساخت قطعات و لوازم ميكروسكوپي (مانند روبات‌هاي ميکروسکوپي)

فناوري نانو، توانمندي توليد مواد، ابزار و سيستم هاي جديد با درست گرفتن کنترل در سطوح مولکولي و اتمي واستفاده از خواص آنها است که در آن سطوح ظاهر مي شود . فناوري نانو يک رشته جديد نيست، بلکه رويکردي جديد در تمام رشتـه هاست .

فناري نانو فناوري است كه بر پايه دستكاري تك‌تك اتم‌ها و مولكول‌ها استوار است بدين منظور كه بتوان ساختاري پيچيده را با خصوصيات اتمي توليد كرد.

ادامه مطلب

 

با پيشرفت علم در قرن اخير، حال ديگر مى توانيم پاسخ هاى روشن ترى را درباره حيات و احتمال وجود آن در كيهان بيابيم. با احتساب شماره تخمينى سيارات عالم، دانشمندان محاسبه كرده اند احتمال اينكه ما تنها باشيم و به جز زمين در سراسر كائنات نشانى از حيات نباشد يك در ميليون است.

در هر كهكشان مانند راه شيرى تا ميليارد ستاره وجود دارد و كيهان شناسان تخمين مى زنند ميليارد كهكشان در عالم موجود است بنابراين پذيرفتنى نيست اگر بگوييم سياره كوچك ما در كنار ستاره عادى مان تنها مكان پذيراى حيات در عالم است اما تنها زيستگاهى كه تاكنون در عالم مى شناسيم زمين خودمان است. در اينجا به دليل گستردگى مطلب بحث درباره حيات در كيهان را به حوزه كوچك تر آن يعنى منظومه شمسى محدود خواهيم كرد و به احتمال وجود حيات و سيارات و اقمار پذيراى آن مى پردازيم. در قسمت هاى بعدى درباره احتمال وجود حيات در ديگر نقاط كيهان و امكان ارتباط با آنها و حتى شكل فرضى حيات شان صحبت خواهيم كرد.

در اين مطلب چون مقصود از حيات در منظومه شمسى، حيات ابتدايى و چگونگى شكل گيرى آن است پيشنهاد مى كنم ابتدا مطلب «حيات چيست؟» را مطالعه فرماييد. (روزنامه شرق .3.10)

ادامه مطلب

 سیارك اینوكولاتوس تا سه روز دیگر به زمین برخورد می‌كند

مانور مشترك ناسا و نیروی هوایی آمریكا كه پارسال با عنوان «هشدار: سیارك اینوكولاتوس با زمین برخورد می‌كند » برگزار شد، نشان داد هیچ آمادگی‌ای برای مقابله با شرایط بحرانی برخورد قریب‌الوقوع سیارك‌ها با زمین وجود ندارد.




به نظر كاملا بی‌اهمیت می‌آید، نقطه كوچك كم‌نوری كه به آهستگی در آسمان حركت می‌كند. ولی تلسكوپ بزرگی كه آن را به تازگی كشف كرده، قضیه را خیلی جدی دنبال می‌كند. جسم دیده‌شده، سیاركی است كه قبل از این هیچ گاه دیده نشده بود. تلسكوپ‌های امروزی با قابلیت پیمایش سریع خود، هر سال هزاران سیارك را كشف و رصد می‌كنند؛ ولی در مورد این یكی چیز كاملا خاصی وجود دارد كه در مورد بقیه وجود ندارد. نرم‌افزار تلسكوپ با تصمیمی كه اتخاذ كرد، خیلی از ستاره‌شناسان را با پیام هشدار ارسالی خود از خواب پراند، پیامی كه آنها آرزو می‌كردند هیچ‌گاه دریافت نكنند. این سیارك در آستانه برخورد با زمین قرار دارد، قطرش به اندازه یك آسمانخراش است، آن‌قدر بزرگ كه می‌توان ابرشهری را با خاك یكسان كند. بدترین قسمت مشكل این است كه تا برخورد تنها سه روز باقی مانده است.

شاید به نظر دور از ذهن برسد، ولی این سناریو كاملا باورپذیر و معقول است و قطعا به اندازه كافی واقع‌گرایانه بوده كه نیروی هوایی ایالات متحده را به تازگی واداشته تا دانشمندان، افسران ارتشی و مسئولان شرایط اضطراری این كشور را برای اولین بار، دور هم گرد آورد تا در صورتی كه روزی چنین پیامی به دست آنها برسد، توانایی ایالات متحده آمریكا را برای مقابله با آن ارزیابی كنند.

در این گردهمایی، از شركت‌كنندگان خواسته شد تا تصور كنند اگر روزی اعلام شود كه در عرض سه روز، سیاركی فرضی به نام اینوكولاتوس به زمین برخورد خواهد كرد، سازمان‌های متبوع ایشان در برابر این اخطار چگونه واكنش نشان خواهند داد. این سیارك از دو قسمت تشكیل شده بود: یك توده سنگی به قطر 270 متر كه در اقیانوس اطلس، جایی در غرب قاره آفریقا سقوط خواهد كرد؛ و یك صخره 50 متری كه مستقیما به شهر واشینگتن برخورد می‌كند.

این تمرین كه در دسامبر 2008 / آذر 1387 انجام شد، خطر وحشتناكی را كه برخورد یك خرده سیارك با خود به همراه دارد، آشكار ساخت. نه تنها هیچ برنامه‌ای برای كنترل شرایط برخورد یك سیارك با زمین وجود ندارد، بلكه سیستم اخطار زود هنگام ما (كه عملكرد صحیح آن مسئله مرگ و زندگی است) به شدت ناكافی است. تنها فایده این گردهمایی برای هماهنگ‌كننده آن، پیتر گارستن؛ این بود كه به شركت‌كنندگان آن هشداری برای بیدارباش باشد. مدت‌ها است كه او نگران خطر چنین برخوردی است. وی می‌گوید: «من ترجیح می‌دهم كه نیروی هوایی ما برنامه‌ای برای برخورد با چیزی داشته باشد كه به همان بدی یك حمله هسته‌ای است و حتی خطر بالقوه نابودی تمدن بشری را نیز دارد».

تجربه‌های پیشین برخوردآخرین سنگ آسمانی كه ستاره‌شناسان را در ترس و وحشت یك برخورد فرو برد، 2008TC3 نام داشت و در سال 2008 / 1387 رصد شد. این جسم به اندازه یك خودرو، جایی بر فراز كشور سودان در برخورد با جو زمین نابود شد. این جسم را نخستین بار یك تلسكوپ در فاصله پانصدهزار كیلومتری زمین و تنها 20 ساعت قبل از برخورد رصد كرده بود. اخترشناسان معتقد بودند بسیار خوش‌شانس بوده‌اند كه توانسته‌اند قبل از برخورد از وجود چنین چیزی آگاه شوند.

خوشبختانه، TC3 2008 برای ایجاد هر گونه خرابی روی زمین بسیار كوچك بود، ولی ما در برابر اشیایی آن‌قدر بزرگ كه بتوانند برخوردی مخرب و مرگ‌بار با زمین داشته باشند، تقریبا نابینا هستیم. ما تازه شروع به رصد میلیون‌ها خرده سیارك چند ده متری كرده‌ایم كه اطراف زمین را اشغال كرده‌اند و هر یك از آنها در صورت برخورد با زمین می‌تواند نیروی مخربی به اندازه یك بمب اتمی آزاد كند.

برخوردهای سیاركی آن‌قدرها هم كه فكر می‌كنید نادر نیستند. اكثریت دانشمندان بر این باورند كه یك خرده سیارك یا دنباله‌دار با قطر 30 تا 50 متر، در سال 1908 بر فراز تونگاسكا در سیبری منفجر شد. درختان تا شعاع چند ده كیلومتری از جای درآمدند و همه چیز نابود شد. احتمال چنین برخوردی در هر سال 1 به 500 است، به عبارت دیگر، 10 درصد احتمال دارد برخورد مشابهی طی 50 سال آینده روی دهد
ادامه مطلب